Vrijdagmiddagborrel: drugs4development

BLOG – Marc Broere was een dagje aan de wandel met Ellen Mangnus. Samen bedachten ze mooie plannen, waaronder een Vice Versa special over drugs en ontwikkeling.  Als Marc ooit de journalistiek zou verlaten, weet hij al wat hij gaat doen. Een nieuwe organisatie oprichten: drugs4development.

Afgelopen woensdag heb ik met Ellen Mangnus een lange wandeling van 18 kilometer gemaakt van Bunnik naar Bilthoven om eens goed door te praten en te sparren over nieuwe journalistieke projecten die we samen willen oppakken.

Ellen schrijft al jaren de goedgelezen rubriek ‘Filosoferen met Ellen’ in ons blad en in 2013 schreven we samen het boek ‘Minder hypes, meer Hippocrates.’  Een boek waarmee we de discussie over ontwikkelingssamenwerking wilden duiden binnen bredere trends in de maatschappij, en ontwikkelingswerkers moed inspraken om het plezier in -én de zin van hun werk weer terug te vinden.

Goede werkklik

Er is niemand met wie ik zo’n goede werkklik heb als met Ellen die altijd het beste uit mij naar boven weet te halen. Een ideale mix tussen mijn journalistieke voelsprieten en haar  wetenschappelijke manier van denken om onderwerpen meteen in een bredere context te zetten en te verdiepen.  In september 2015 promoveerde ze met haar proefschrift over regionale handelsketens in Mali.

Ellen was net een paar dagen terug uit Ethiopië en had interessante dingen gezien, vertelde ze tijdens de wandeling. Rijdende door het glooiende Ethiopische landschap viel het haar op dat tussen de droge gebieden er soms opeens een groene heuvel lag. Hoe kan dat nu, vroeg ze zich af? Wat bleek: dat waren allemaal heuvels die in handen waren van de kerk. ‘Mooi idee voor een artikel’, roep ik dan meteen enthousiast.  ‘De rol van de kerk bij klimaatverandering en natuurbescherming.’  Ellen was er inmiddels achtergekomen dat er zelfs een vakgroep aan een van de Amsterdamse universiteiten bestaat die zich specifiek met de rol van kerken bij klimaatverandering en natuurbescherming  bezighoudt.

Ze had ook gezien en gehoord dat veel Chinese werknemers in Ethiopië eigenlijk criminelen zijn die hun (taak)straf  in Afrika mogen uitvoeren. Ook dat vond ik een interessant fenomeen om eens verder te onderzoeken. En ze had zich verwonderd over de zogeheten repats. Dat zijn Ethiopiërs die lang in het westen hebben gewoond en nu teruggegaan zijn, maar zich eigenlijk als elitaire expats gedragen in hun land van herkomst. Ook daar zou zo een prachtig artikel over te schrijven zijn.

Drugs en ontwikkeling

We eindigden onze dag in een café in Utrecht met een mooi plan voor een Vice Versa special, namelijk over drugs en ontwikkeling. We willen ons met Vice Versa meer met grote thema’s gaan bezighouden en de ontwikkelingsdimensie daarvan. Van vakblad voor de ontwikkelingssector naar journalistiek platform over mondiale samenwerking. Dat geeft ontzettend veel inspiratie bij het zoeken naar nieuwe en verrassende onderwerpen.

We maakten een lijstje van verschillende soorten drugs die allemaal van invloed zijn op ontwikkelingsprocessen in de regio.

1-Quat in Somalië, Kenia en Jemen.

2-Cocateelt (basis voor cocaïne) in Colombia en Bolivia.

3-Papaver  (basis voor heroïne) in Afghanistan en Pakistan.

4-Opium in China en Myanmar

5 Captagon (peppillen) in Syrië en Libanon.

6-Marihuana op Jamaica.

7-Ayahuaxa bij de Indianen.

8-Lijmsnuiven in de sloppenwijken van Nairobi.

7-De koffieshops in Nederland.

War on drugs

Voldoende interessante vragen voor het Vice Versa publiek te bedenken, lijkt ons. Hoe ga je als wereldgemeenschap nu om met dit thema? Zijn het niet de arme boeren die slachtoffer zijn van de War on Drugs? Wat zou er nu gebeuren als je drugs wereldwijd legaliseert? Zou dat een positieve impact op ontwikkeling hebben? Houden ontwikkelingsorganisaties zich met deze thematiek bezig en zo ja hoe dan?

‘Maar ook drugs als vredestichter’, riep  Ellen uit.  ‘Als je stoned bent, ben je heel lief voor elkaar.’ Om er vervolgens meteen met gefronste wenkbrauwen aan toe te voegen. ‘Misschien is dat toch niet zo’n goed voorbeeld. Cocaïne wordt vaak gebruikt  om kindsoldaten te drogeren omdat het alle gevoelens van medemenselijkheid uitschakelt.’

En zo bedacht ik zelf ook nog wat onderwerpen. De hele keten van drugsmokkel bijvoorbeeld. Cocaïne wordt geproduceerd in Latijns-Amerika,  de smokkelroute loopt vaak via West-Afrika naar Azië en West-Europa,  en gepakte smokkelaars uit West-Afrika zitten vaak in Azië in de dodencel. Kortom, een echt globaliseringsonderwerp.

‘Inclusive drugs chains’, bedacht Ellen nog als nieuw thema voor bijvoorbeeld het Initiatief Duurzame Handel (IDH) of Solidaridad en we moesten hard lachen om het idee van Fair Trade cocaïne dat onlangs gelanceerd werd door een start-up bedrijf.

Kortom ideeën genoeg om de komende tijd uit te werken.  Maar we blijven onze roots met de ontwikkelingssector natuurlijk houden. Want ik ben voor deze special natuurlijk ook erg benieuwd om te horen welke directeuren van Nederlandse ontwikkelingsorganisaties wel eens een jointje hebben gerookt of een lijntje hebben gesnoven.  Of helemaal high zijn geweest tussen de Indianen. En mocht ik de journalistiek ooit verlaten, dan heb ik al een goed idee voor een nieuwe organisatie die ik samen met Ellen wil gaan oprichten: drugs4development.

Auteur
Marc Broere

Datum:
05 februari 2016
Categorieën: